Wanneer ga je naar een rouwbegeleider?

Rouw is een normale reactie op een heftige levensgebeurtenis. Hoe het voor iedereen voelt is heel persoonlijk. Rouw kan je rauw op je dak vallen. Eigenlijk weet je van tevoren niet hoe je zult reageren als je iemand verliest die je erg dierbaar is, zelfs niet als je het al eerder hebt meegemaakt. Elk verlies is anders omdat elke relatie anders is. Het kan gebeuren dat jouw reactie op je verlies zo anders is dan je van jezelf gewend bent dat je jezelf niet meer herkent. Dat is niet gek, je leven staat immers op z’n kop. Hoe lang het duurt voor je weer een bekende wordt voor jezelf valt niet te voorspellen en ook heeft niemand een handleiding liggen voor hoe je goed rouwt. Ook artsen weten er vaak geen raad mee.

Laatst sprak ik een mevrouw die naar de huisarts was gegaan, omdat “het niet meer ging”. Wat er precies niet meer ging kreeg ik niet goed helder. Haar partner was vier weken daar voor overleden en ze “zat helemaal vast”.  Het leek wel alsof ze vond dat ze na vier weken wel weer de oude moest zijn. De huisarts heeft even met haar gesproken en haar toen antidepressiva voorgeschreven. Ze vroeg aan mij of dit nu betekende dat ze depressief was. Ik vertelde haar dat het nog veel te vroeg was om die conclusie te trekken; gevoelens van depressiviteit horen bij rouw. Het is heel begrijpelijk dat iemand die vier weken geleden haar partner verloren is ’s ochtends niet vol levenslust uit bed springt. Ik ben geen arts, dus ik oordeel niet over of deze mevrouw nou wel of niet de pillen van de dokter moet nemen, maar wat ik wel weet is dat sommige artsen bij rouw al snel spreken over een depressie. Natuurlijk bestaat er geen pil die de pijn die hoort bij verlies helemaal wegneemt. Gelukkig maar. Denken dat je kunt rouwen zonder pijn, wanhoop en verdriet is niet realistisch.

Maar wanneer moet je nou op zoek naar een rouwbegeleider? Ook daar is geen pasklaar antwoord op te geven. Er is geen rouwschema waar je aan moet of kunt voldoen. Een schema waar je op voor, of achter kunt lopen. Er bestaat niet zoiets als goed of fout rouwen. Vaak zeggen mensen na een tijdje tegen iemand die rouwt: “Misschien moet je eens met iemand gaan praten.” Dat kan een vriend of familielid zijn, maar ook je baas of de bedrijfsarts. Soms hebben ze gelijk, maar soms ook niet. De meeste mensen rouwen zonder hulp. Dat betekent niet dat ze het niet zouden kunnen gebruiken, maar dat ze het simpelweg niet doen. Misschien omdat ze niet weten dat er hulp bij rouwen bestaat, of omdat ze vinden dat ze het zelf moeten doen. Dat laatste is ook zo, je rouwt zelf. Niemand kan dat voor je doen. Maar waarom zou je het alleen willen doen? Als je het gevoel hebt dat je vast zit, dat de emoties en/of de praktische zaken je boven het hoofd groeien of als je je onbegrepen voelt door je omgeving dan is het misschien toch een goed idee om iemand een tijdje met je mee te laten lopen in jouw land van rouw. Het kan heel fijn zijn om met iemand te praten die vooral luistert. Iemand die niet oordeelt en je geen mening opdringt. Iemand die vragen kan beantwoorden, bijvoorbeeld als je je afvraagt of het wel normaal is dat je nog praat met de overledene om wie je rouwt. (Geen paniek, dat is niet abnormaal.) Of als je je afvraagt of het wel normaal is dat je bijna niks voelt. (Opnieuw geen paniek, ook dat is niet abnormaal.) Soms kunnen een aantal gesprekken je weer op weg helpen. Wil je weten of ik jou kan helpen? Zoek dan contact met me.